Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 213 345 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Znaczenie kolorów

środa, 27 lipca 2011 11:12

Biały - oznacza czystośc, niewinność i prostotę. Podczas różnych obrzędów kapłani nosili białe szaty, a ich przedmioty liturgiczne były z białego alabastru.

Memfis znaczy "miasto białych murów", a więc jest to jedno z najświętszych miejsc.

 

Żółty - jest to kolor wszechpotężnego słońca, a więc koloru tego używano w rytuałach poświęconych dla boga słońca - Ra. Posągi bogów były wykonywane ze złota. To miało zapewnić im wieczną trwałość. Egipcjanie wierzyli, że bogowie mieli kości ze złota, więc w wielu malowidłach postacie ich mają złocistą poświatę.

 

Błękitny - kolor radości i szczęścia oraz nieba i wody. Symbolizował Nil oraz narodziny świata (ponieważ wszystko powstało z wodnego chaosu). Bogowie stworzenia często mieli błękitną skórę i również faraonów jako potomków bogów przedstawiano w tym kolorze.

 

Czerwony - to najpotężniejszy kolor. Symbolizował życie (serce i krew), ale też zniszczenie (ogień). Kolor ten oznaczał krew bogini Izydy, która chroniła przed złem. Czerwień symbolizowała jednocześnie niebezpieczeństwo jako atrybut Seta oraz reprezentowanych przez niego sił ciemności, zła, chaosu. Bóg ten był przedstawiany często z czerwoną skórą.

 

Zielony - barwa ta zawierała moc odrodzenia i zdrowia. Za sprawą tej energii co roku odradzała się roślinność, rozkwitały uprawy. Zielone amulety miały zapewniać właścicielowi pomyślność.

 

Czarny - kolor śmierci. Oznaczał życie pośmiertne, odrodzenie i zmartwychwstanie. Był także symbolem życiodajnej siły i trwania życia, ponieważ czarny namół występujący na brzegach Nilu po wylewie był życiodajnym darem natury, więc zasługiwał na cześć i szacunek. Często Geb, bóg ziemi, ma czarną skórę. Czasami nawet sam Egipt był przedstawiany w tym kolorze, ponieważ tak silnie identyfikowano pomyślność kraju z glebą Nilu.

 

 


Podziel się
oceń
9
0

komentarze (8) | dodaj komentarz

Narmer

poniedziałek, 20 sierpnia 2007 14:42

Narmer (gr. Menes) był pierwszym faraonem z I dynastii lub ostatnim faraonem dynastii 0. Jego imię znaczyło „Cierpiący Sum” (albo „Zły” lub „Atakujący Sum”).  

Prawdopodobnie pochodził z miejscowości Tinis w Górnym Egipcie i to miasto było jego siedzibą. Toczył walki przeciwko Delcie Nilu. Pokonawszy północ przyłączył Deltę do swojego kraju. Faraon złożył w świątyni Horusa w Hierakonpolis paletę i maczugę, które były ozdobione przedstawieniami upamiętniającymi tą wojnę. Ślady panowania Narmera znaleziono na terenie Egiptu i również poza jego granicami, w Nubii i Palestynie. Faraon zasłużył się zjednoczeniem kraju, stworzeniem sieci kanałów irygacyjnych i założeniem miasta Memfis (nazwa późniejsza). Tam wzniósł świątynię lokalnego bóstwa- Ptah. Wg tradycji manethońskiej Narmer panował 30-62 lata i zginął zabity przez hipopotama. Pochowano go w Umm el-Qaab w Abydos. 

 


Podziel się
oceń
4
0

komentarze (25) | dodaj komentarz

Mentuhotep II

czwartek, 02 sierpnia 2007 11:11

Mentuhotep II "Montu jest zadowolony" panował od 2046 do 1995 r. p.n.e. lub od 2061 do 2010 r. p.n.e. Był synem Intefa III i Jah. Zjednoczył Górny i Dolny Egipt, czym zapoczątkował Średnie Państwo.

Po wstąpieniu na tron, jego władza rozciągała się od Pierwszej Katarakty po 10 nom Górnego Egiptu i ograniczona była od północy przez ziemie rządzone przez książąt Asjut. Władcy osiągnęli tam stan zbrojnego pokoju, który przerwała rebelia nomu tynickiego. W wyniku tego władca rozpoczął działania zbrojne. Przeszedł bez walki przez 15 nom i zdobył Asjut, co spowodowało upadek Herakleopolis. Przyjął tytuł "Króla Dolnego i Górnego Egiptu, Horusa, tego, który zjednoczył Oba Kraje". Władza jego nie ogarnęła jednak całego obszaru. Jego opanowanie zajęło wiele lat. Przeniósł stolicę do Teb. Utworzył stanowisko Gubernatora Północy oraz przywrócił urzędy dawnych kanclerzy i wezyra. W polityce zagranicznej nawiązywał do najlepszych doświadczeń Starego Państwa. Odbył kampanie wojenne do Nubii. W ich wyniku Egipt osiągnął nadzór nad częścią terytorium Nubii, aż po Drugą Kataraktę. Opanowano dawne szlaki karawanowe oraz wznowiono eksploatację kopalń. Na północy prowadził kampanie przeciwko Libijczykom Czemehu i Czehenu, a Synaju przeciwko Beduinom Mencziu, czym zabezpieczył wschodnie rubieże państwa.

Mentuhotep był również wielkim budowniczym.  Kontynuował prace podjęte przez Antefa III na Elefantynie w świątyniach Hekaiba i Satis. Prace prowadzono  El-Ballas, Denderze i El-Kab. W świątyni Hathor w Gebelejn uwieczniono tryumf nad Północą. W Abydos kazał wybudować dobudówki w świątyni Ozyrysa. Rozbudował i upiększył Świątynie Montu w Tod i Armant. Swój zespół grobowy zbudował w Deir el-Bahari. W sąsiedztwie jego kompleksu grobowego swą  świątynię grobową, wybudowała Hatszepsut.

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (20) | dodaj komentarz

Hatszepsut

poniedziałek, 30 lipca 2007 13:05

Hatszepsut panowałą w Egipcie od ok. 1503 do 1493 r. p.n.e. Była córką Totmesa I i jego ciotki Ahmes (siostra Amenhotepa I), siostrą Amenmose i Wadżmose i przyrodnią siostrą Totmesa II (syna Totmesa I i jego drugorzędnej żony Mutnofret).

Następcą tronu Totmesa I miał być Amenmose, a potem Wadżmose. Jednak  zmarli i został nim Totmes II. Hatszepsut jeszcze za życia swojej matki otrzymała tytuł Boskiej Małżonki Amona, a potem jeszcze Wielkiej Małżonki Królewskiej (gdy była już żoną Totmesa II) zachowując też wcześniejszy. Totmes i Hatszepsut mieli dwie córki: Neferure i Meritre. Królowa chciała, aby Neferure objęła po niej władzę jako faraon. Rozpowszechniała jej wizerunek jako męskiego potomka. Niestety Neferure zmarła w młodym wieku. Totmes panował ok. 13 lat. Jednak to Hatszepsut zajmowała się najważniejszymi sprawami państwa. Po śmierci Totmesa II władzę objął syn jego drugorzędnej żony Iset- Totmes III, który poślubił Meritre. Hatszepsut została jego regentką. W drugim lub trzecim roku regencji koronowała się na faraona, przyjmując tytuł faraona i pełną tytulaturę królewską. Totmes III był wtedy jedynie jej współwładcą. W sprawowaniu władzy opierała się na kilku zaufanych osobach. Najważniejszym z nich był Senenmut, z którym oprócz polityki, wspólnych przedsięwzięć architektonicznych i gospodarczych, łączyło ją jeszcze uczucie. Senenmut był majordomem rodziny królewskiej, rzecznikiem królowej oraz zarządcą wszelkich prac budowlanych. Odgrywał decydującą rolę w edukacji Neferure. Jego brat Senimen był piastunem i majordomem Neferure. Ważną rolę w otoczeniu królowej odgrywał Hapuseneb. Był to arcykapłan Amona. Jego dziadek był wezyrem na dworze Totmesa I. Inny ważny dostojnik to kanclerz Nehesy – Nubijczyk. Był dowódcą wyprawy, wysłanej przez królową do Punt w ok. 9 roku panowania. Wyprawa składała się z pięciu statków z załogami. Było ok. 210 żeglarzy i wioślarzy na każdym z nich. Wyprawa miała na celu dostarczenie na dwór egzotycznych towarów i surowców. Jeszcze inny dostojnik to Dżehuti- główny majordom i wezyr Useramon. Za czasów Hatszepsut przeprowadzono co najmniej 5 wypraw wojennych, do Nubii, Palestyny i Syrii. Miały one na celu utrzymanie egipskiego panowania i wpływów na tych terenach, stanowiące kontynuację polityki poprzedników, głównie Totmesa I. Hatszepsut nosząc męski tytuł królewski i sprawując władzę tradycyjnie od wieków przynależną mężczyznom była zmuszona czynić wiele starań dla uprawomocnienia swych rządów. Głównie opierała się na kulcie Amona i miałą poparcie jego kapłanów z Karnaku. Wzmocniła swe prawo do tronu ogłaszając się córką Amona. Proces przeistaczania się Hatszepsut w męskiego faraona postępował etapami. Królowa stopniowo przyjmowała insygnia władzy: chustę chat, ureusz, ceremonialną sztuczną brodę. Po okresie przeistaczania się wszelkie statuy ukazują Hatszepsut w typowo męskiej postaci. Pomimo przeistoczenia się w męskiego faraona, Hatszepsut nadal określała się piękną kobietą i odmówiła przyjęcia jednego tytułu królewskiego- "Byk potężny...", tradycyjnie znajdującego się w imieniu horusowym, w tytulaturze królewskiej. Hatszepsut zasłynęła z dokonań budowlanych. Było ich znacznie więcej i były okazalsze niż jej poprzedników, władców Nowego Państwa. Do prac tych zatrudniła dwóch wybitnych ludzi- Ineni, znany od czasów Amenhotep I dostojnik dworu i architekt oraz Senenmut. Pod ich nadzorem wykonano wielkie i wspaniałe budowle. Być może najokazalsza Świątynia Milionów Lat w Deir el-Bahari oraz budowle w obrębie Świątyni w Karnaku, obeliski oraz słynna Czerwona Kaplica, wzniesiona jako kaplica Świętej Barki. Budowę kaplicy dokończył Totmes III, ale później nakazała jej rozbiórkę.

Po śmierci Hatszepsut, władzę objął (odzyskał) Totmes III. Po wieloletnim, pokojowym panowaniu Hatszepsut, stanął wobec konieczności organizacji wypraw wojennych przeciw koalicjom antyegipskim, które powstały głównie w Syro-Palestynie. Nakazał usunąć wszelkie wizerunki swej poprzedniczki, a lata swego panowania liczył od śmierci Totmesa II.


Podziel się
oceń
2
0

komentarze (10) | dodaj komentarz

Totmes III

środa, 25 lipca 2007 12:10

Totmes III (1479-1425 r. p.n.e.) był synem Totmesa II i Iset. Panował od 1458 r. p.n.e.

W kilka tygodni po objęciu władzy zorganizował wyprawę wojenną do Azji Mniejszej. Na celu było pokonanie koalicji książąt syryjskich. Wojska wrogów skoncentrowały swe siły na północ od góry Karmel. Totmes zdecydował się na trudniejszą drogę przez przełęcz Arun, by zaskoczyć wrogów. Do starcia doszło pod Megiddo w 1469 r. p.n.e. Po kilku miesiącach oblężenia w ręce egipskie wpadli prawie wszyscy przywódcy koalicji oprócz władcy Kadeszu, który ratował się ucieczką. Pokonani złożyli przysięgę wierności faraonowi. W kilka lat później faraon zdobył Kadesz. Do Egiptu zostały przyłączone wszystkie porty wybrzeża fenickiego. Faraon zwyciężył  w bitwie pod Halab, która otworzyła drogę do Mezopotamii. Totmes wykorzystał swą szansę i ruszył do góry Mitanni a potem na południe. Egipcjanie spustoszyli Syrię na zachód od Eufratu. Koło miasta Karkemisz faraon postawił stelę ze swoim imieniem, która zaznaczała granicę państwa. Później poprowadził kilka wypraw pacyfikacyjnych do Azji. Jedna z nich poświęcona była sprawdzeniu plonów w podbitych krainach oraz sprowadzeniu do Egiptu roślin, które tam naturalnie nie występowały. Totmes prowadził też podboje na południu kraju. Faraon z przywódcami podbitych państw utrzymywał przyjazne stosunki. Do śmierci otrzymywał daniny z podbitych państw. Nawet silna w tym okresie Asyria czuła zagrożenie ze strony państwa Mitanni, więc wysłała dary oddając się pod opiekę faraona. Totmes III u potomnych zyskał miano "Napoleona Egiptu". Ostatecznie Egipt za czasów Totmesa III obejmował część Azji Mniejszej, Sudan, Libię, Palestynę, Syrię oraz tereny nad Eufratem.

Totmes III zmarł w ok. 1425 r. p.n.e. Chcąc uniknąć walki o władzę, na rok przed śmiercią ustanowił swego syna Amenhotepa II współpanującym. Faraona pochowano w Dolinie Królów.

 

Podziel się
oceń
4
0

komentarze (11) | dodaj komentarz

sobota, 10 grudnia 2016

Licznik odwiedzin:  49 693  

Kalendarz

« grudzień »
pn wt śr cz pt sb nd
   01020304
05060708091011
12131415161718
19202122232425
262728293031 

O moim bloogu

Na tym bloogu znajdziecie informacje o starożytnym Egipcie (bogowie, faraonowie, wierzenia, budowle, itp.)

Archiwum

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Ulubione strony

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl